nurullah genç

yalnızsın

bir akşam ışıkların dağlara güldüğünü
bir akşam bulutların seyre döküldüğünü

görürsün hasretiyle sabah ezgilerinin
bir akşam gözlerin ufka dalar pek derin

kuşlar öter, uçuşur yeşil dallara konar
umutlar yaprak yaprak alevlenir de yanar

son mutluluk sesleri dökülür dudaklardan
insanlar gölge gibi çekilir sokaklardan

rüzgar okşamaktayken anne gibi tenini
gecenin kolları sessizce yakalar seni

anlarsın gözlerinin dolup boşaldığını
anlarsın yalnızlığı ve yalnız kaldığını