güvenmek

kesinlikle ve kesinlikle sevmeyle iç içe olan bir kavramdır. ana rahminde başlayan yolculuğumuz da bir güven değil mi? rabbimiz bizi güveneceği emin bir yere koymuyor mu? annemizin karnına, orda tüm ihtiyaçlarımız nasıl da geliyor, tüm ihtiyaçlarımız biz hiç yerimizden kımıldamadan geliyor. her yerimiz koruma halinde. sonra bizi çok seven ailemize teslim etmiyor mu? ve onlara bizim sevgimizi işlemiyor mu? bize umut bağlamıyorlar mı? her şeyleri bizim üzerimize kurulmuyor mu?

güvenip ilk adımını atıyorsun, güvenmesen o ilk adımı bile atamazsın, cünkü hemen yanı başında anne ve baban kollarını açmış seni bekliyor değil mi? güveniyorsun. büyüyorsun, bisiklete binmeyi öğreniyorsun, okula gidiyorsun öğretmenine güveniyorsun, hepsi güven-sevgi üzerine kurulur...

bu ikisi olmasa bu dünya yaşamaya değer mi?