aşk

bi çare aşktan büyük yük mü var.şu gönülleri ondan fazla varmı üzen ve sevındıren.şu koca caresızlıklerı varmı ondan başka yaratan ve yok eden.
of ki aşktan büyük varmı, kişinin özüne dokunan mutluluk.varmı onun getirdigi korku dan büyük yutkunluk.peki aşk ney idi .bir felsefeci her şeyi sorgular dı.
algıladıgı, algılamadıgı, hisleri, hissedenleri.peki bu sorgulanabılırmıydi.varmıydı bunun bir nedeni. varmıydı neden boyle güzel oldugunun bir sebebi.ve varmıydı neden bu kadar acı oldugunun nedeni.
yoksa aşk da mı yoksa oda mı bencıl egolarımızı tatmın etmek ıcın oluşturdugumuz birşeydi .bu evet ise ne kadar agır bir
yük aman allahım.sende mı oylesın aşk.senınde mı karnımı doyurdugum ekmekten farkın yok .ne acı. sen benım kendımı mutlu hissettigim kısıye baglandıgım zaman olusuyorsun
ben seni de kendımı mutlu olmak ıcın kullandım .ben yok sa karşımdaki insanı sevmedımmı ona aşık olmadımmı .ben yoksa onun bana yarattagı hisleremi aşık oldum.
karşımda durmuş bana.sen cok uzuluyordun aglıyordun ve yine onu sevıyordun der gibi gördum senı. ben o mutlulugu kaybettıgıme üzüşlmusum be aşk.bana o mutlulugu yasatan ınsanlar sadece biraz degerlı olabılır.ben yıne kendı ruhumun esırıyım yine kendı kalbımın ne kadar hızlı attıgı kadar sevıyorum.bu yüzden sana saygı duymuyorum aşk.
sen yuce bir şey degılsın. yine herşey bende bıtıyor.ben neye deger verırsem karsımdakı ınsanda da onu ararım ve onu buldugumda mutlu olurum.
ben bir sıcak gulüşedeger verırırm onu severeım ben maddı varlıga deger verırım onu severerım.ve aşk, ben ancak sana onu neden sevdıgımı acıklayamazsam boyun egerım.