5 sene

aslında fazla uzun olmayan süre. evet, yani, bazı şeyler yeniden kurulabilir, değiştirilebilir. öyle olmalı yahu.

ne diyorum ben ya? attila ilhan'ı anlar oldum bilir misiniz? attila ilhan'ı okumak ayrıdır, anlamak ayrıdır. ben anlamaya başladım. felaketim oldu, ağladım.

uzaktan sevmek zor. sevdiğiniz kişinin sizden habersiz olması, sevdiğiniz kişi için özel bir anlam ifade edememeniz berbat bir şey. son bir iki haftadır anladım. daha önce yaşamadığım şeyleri yaşadım, yaşıyorum. kimsenin haberi yok. sadece son iki haftadır "çok kötü" olduğumu biliyorlar. evet kötüyüm, çok kötü.

9 mart 2007. bundan 5 yıl önce. kalbimdeki yara açılmaya başlamış yavaş yavaş. kanıyormuş belli etmeden kimseye, bana bile. ben, her boktan habersizim. evet, bundan 5 sene önce. ben, 5 sene önce fazla garip değldim belki. belki de gariptim. ama şimdi daha da garipleştim, tuhaflaştım.

9 mart 2011. iğrenç bir bilgi geldi. o an her şey yandı. sevdiğim kadın, bugün yıl dönümü kutlayacaklarını söylüyordu. gözlerimin içine bakmıştı. birden lüzumsuzun biri yavşakça sordu; "kaç sene oldu?". "beş." dedi. bu üç harflik yanıt deldi geçti tam ortadan ruhumu. aynı lüzumsuz sesler iri bir "vay be!.." çekti.

kapattım gözlerimi ve her yer yanmaya başladı. her şey alev aldı. cayır cayır yandı her taraf. çaktırmamaya çalıştım.

şimdi üzülüyorum. son umutlarım da silindi bugün. ben mutsuzum. ama, sevdiğim kadın mutluymuş, bunu öğrendim. 5 senelik bir mutluluk. önemli olan onun mutlu olması.

ben daha kötü olacağım. çok daha kötü olacağım. bu gece bitmek bilmeyecek. ben biteceğim sabaha kadar, gece bitmeyecek. ben çok daha kötü olacağım ve yarın sabahın erken saatinde karşıma çıkacak, büyük ihtimalle yüzünde bir gülümseme. belki parmağında bir yüzük.

ben çok, çok kötü olacağım. saçma sapan gülümsemeler, göz seğirmeleri şiddetlenecek. ben, daha da kötü olacağım. ailem benim tamamen delirdiğimi düşünecek. belli etmeyeceğim.

artık her şey bitecek.