attila jozsef

flora

şimdi iki milyarlar zincirlemek için beni
benden bir çoban köpeği yapmak için kendilerine
fakat iyilik, şefkat ve incelik duyguları
göç ettiler onların dünyasından güney'e.
artık ışık içinde göremiyorum bu dünyayı
göremiyorum, deney tüpüne bakan bir doktor rahatlığıyla
diz çöküyorum, haykırıyorum yenilgimi
sevgilim, bir an önce gelmezsen yardımıma

köylü nasıl toprağa muhtaçsa
yağmura, güneşe nasıl muhtaçsa, muhtacım sana
bitki nasıl ışığa muhtaçsa
ve klorofile, fışkırmak için topraktan;
muhtacım sana, çalışan kalabalık
nasıl işe, ekmeğe, özgürlüğe muhtaçsa
ve nasıl avuntuya muhtaçlarsa kuşatıldıklarında
çünkü gelecek doğmadı daha acılarından.

bir köye nasıl okul, elektrik
su, taştan evler gerekliyse
çocuk nasıl gereksinirse oyuncaklara
ısıtan bir sevgiye;
işçi için bilincin
ve gözüpekliğin anlamı neyse
yoksul için onurun;
ve bulanık çocuklarına bu toplumun
bir hayat çizgisi nasıl gerekliyse
ve nasıl gerekliyse hepimize
akıl, uyanıklık yol gösteren bir ışık
flora! yüreğimde yerin işte öyle.

ATTiLA JOZSEF