biten şeyler

bitişsiz gibi görünmesine rağmen zaman içinde tükenenlerdir.

dünya bir bitiş üstüne kurulduysa eğer dünyadakiler neden bitişsiz olmasın ki? insanların yaşadıkları acılar, çekilen sıkıntılar, dertler, tasalar bunlar hep biten şeylerdir. gün gelip de tükenmeyecek hiç bir şey yoktur.

çocukken hiç büyümeyeceğimizi sandığımız anlarımızın bitmesiyle yavaş yavaş anlarız bitişleri. sonra gençlik yılları, sonra orta yaş ve sonra son dönem...bazıları için bu bitiş, son dönemi bile beklemez hatta. hiç bitmeyecek sınırsız günlerin sahibi sanırız kendimizi. hiç çökmeyecek bir imparatorluğun kralı ya da kraliçesi. oysaki biter işte. bitmesini istemediklerimiz de biter gider, istediklerimiz de.

bitişi olmayan yol yoktur, bitişi olmayan deniz, bitişi olmayan hikaye... hepsi gün gelir biter. önemli olan bitecek olanı bitmeden kıymetlendirmektir, bitecek diye üzülmek değil...

biten şeylere hepimiz buruklukla bakarız. iyisine de kötüsüne de. çünkü bitmişlik, sönmüşlük yok olmuşluk ve gitmişliktir. hep mi ağlarız gidişlerin ardından? evet hep...

gün gelir bitirdiklerimize içeriz, gün gelir başladıklarımıza. her başladığımızın bitireceklerimiz olduğunu bile bile...

bitişe yaklaştığımız zaman en önemlisi arkamızı dönüp yaşadıklarımıza gülümseyebilmektir aslında. yaşadıklarımızı sorgulamak, kendimizi suçlamak ya da yaptıklarımızdan kaçmak değil... arkamızı dönüp bitirdilerimize el sallamak ve onların gerideki hallerine gülümseyerek bakmak...