ideal kişiye rastlayınca aşık olduğunu sanmak

insanın rasyonel bir birey olmadığını kanıtlayan doğru önermedir.
modern iktisat doktrinini, tek başına çökertmeye yetecek kadar büyük bir iddiadır aynı zamanda.
nedenini açıklayayım;
adam simith' in, ricardo' nun klasik iktisat teoriler başta olmak üzere oyun teorisinin son mimarı john nash' de dahil iktisat biliminin gelişmesine katkı sunmuş piyasacı bilim adamları ,hipotezlerini rasyonel olduklarını varsaydıkları birey üzerine kurmuşlardır.
bunu neden söylüyorum; şundan dolayı, bu bile bize kapitalizmin kökeninden itibaren yanlış tezgahlanmış bir oyun olduğu kanıtlaması açısından ilginçtir.

rasyonel birey, akılcı birey demektir. rasyonel birey sigara içmemeli, alkol kullanmamalı, kötü film izlememli, değersiz yere vaktini harcamamalı, yakışıklı, zengin optimal erkekle evlenmelidir vb. her zaman çıkarının peşinde koşmalıdır ki, karını* maksimize edebilsin.

fakat görüldüğü üzere; piyasa şartlarına göre , her şeyiyle tam hatta mükemmel sayılabilecek bir erkeği, bir kız istemeyebiliyor, kız bu durumda piyasanın dayattığı; '' bu iyidir, bunu kaçırmamalsın. '' ikilemini yaşıyor * fakat sonunda, piyasaya göre vasıfsız ve değersiz kabul edilebilecek bir erkeğe aşık olup, evlenebiliyor.

hayat garip işte vapurlar, bluevelve falan...