ilmihal

şemsle mevlana gene sohbetteler, mevlana daha çiğ; şems'e habire birşeyler anlatıp duruyor, şemsse, o ne kadar uzun konuşsa o denli kısa cevaplarla karşılıyor mevlana'yı; en sonunda mevlana dayanamayıp soruyor:

- ben de ilim yok mu ya dost?

şems cevaplıyor:

-vardır elbette, hayli yüklüdür heyben üstelik

mevlana bunun üzerine:

-benim yüklü heybem henüz bataklıktan çıkarılmamış kamışken senin ki çoktan ney olmuştur, o halde neden kısacık üflememelerle yatiniyorsun ya şems' diyor;

şems'in ağzından gene kısa bir cümlecik dökülüyor;

- sendeki ilim bende hal olmuştur çünkü mevlana...

işte ilmihal kelimesi de böylece anlam kazanıyor...