bovi

zordur efendim zor. oturma odasını çocuk odası bellemek zorunda bırakır kişiyi. anne baba tv izlerken sizi zorla uyutmanın bünyede yarattığı tahribat değme nazi işkencelerinde yoktur. hele ki sevdiğiniz bir film oynuyorsa tv'de... yorganın altından ufak bir delik bulunarak bir nevi röntgencilik mantığıyla izlersiniz filminizi.

ders çalışma, kitap okuma ne bileyim ergenlik dönemlerinde bir 31 patlatma falan da hak getire. hele ki misafir gelirse, evin içinde göçebe gibi gezersiniz. nerede yatıp kalkacağınızı şaşırırsınız. tuvaletlerde daha fazla vakit geçirmeniz annenizin gözünden kaçmaz tabi ki.

hele bir de çocuk odasına sahip bir arkadaşınızın evine gittiğinizde, o arkadaşınız kasım kasım kasılır. sanırsın ki topkapı sarayı'na sahip pezevenk. türlü türlü oyuncak çıkarır, yok atarisini açar, havasını da sonuna kadar atar geçer. sizi de 5 karış açık ağızla bırakıverir ortada.

ben yaşadım, o yüzden çocuğuma en büyük odayı vericem bak yeminle. o kadar içimde hicran kalmış ki 25 yaşımdan sonra genç odası aldım kendime. çocukluk masa altında yuva yapmakla geçti çünkü. çeken bilir bu derdi azizim çeken bilir... yapmayın, etmeyin güzel ebeveynler. misafir odası yapıp senede 2 kere kullanmaktansa şu çocuklara bir oda ayırın. rahat rahat otursun, kalksın, ders çalışsın, cine 5 izlesin, iki 31 attırsın rahatça!

mutluluk, fakir mahallelerden geçen kırmızı mercedes gibidir.