doğum gününü kimsenin hatirlamamasi.
40 dakikalik okul tenefüsunun yarısını tuvalette yarısını sınıfta oturarak geçirmek.
1 gün okula gidemediginde dün neler işlediniz diye soracak bir Allahın kulunu bulamamak.
Başına gelen güzel bir olayı anlatıcak kimseyi bulamamak.
Rehberinde aile üyeleri dışında kimsenin olmadığını fark ettiğin o an.
Okul gezilerinde herkes bir grup olup sohbet kahkaha gırla giderken telefonla ilgileniyormuş gibi yaptığını fark ettiğin o an
Sınıf projelerinde hocanın herkes grup olsun dediğinde kimsenin grubuna istenmediğin ve tek kaldığın o an bir de mal hoca seni zorla insanların grubuna sokmaya çalışmaz mı istemiyorlar kardeşim işte ne diye tramva yaratıyorsun bende. Sec a. q kodugum listesinden sirasiyla insanlar grubuna alsın diye gözlerinin içine yalvarircasina bakmama ne diye sebep oluyorsun.
Lise ve üniversite hayatımda o kadar dışlanıp yalniz kaldım ki her Allahın günü ne olur biri benimle konuşsun diye dua ederek günleri devirdim. Ama sonuç koca bir sıfırdı. Bir insanın tek hayali doğum gününü onu seven değer verdiğini hissettiren insanlarla geçirmek olur mu benim 24 yıldır hala tek hayalim bu.
Yalnızlık bir tercih değilse çok zor .