the june

dün. gece vakitleri saat 11 e gelirken canım sıkıldı ve caddeye indim. öyle sakin sakin yürürken birden pınar! diye seslenen birini duydum. pek sık karşılaşılan bir isim olduğundan; dönüp bakmadım bile. bu sefer daha ısrarlı ve tanıdık gelen sesi duyunca arkamı dönüp baktım.

2001 yılından 2004 yılına kadar çıktığım; ilk erkek arkadaşım olan adamdı seslenen. ben onu tanırken 1,90 boyunda 80 kilo ve kürek takımı kaptanıydı.

bugün ise 1,90 boyunda 105 kilo ve kendi halinde çalışan bir adam olmuştu. büyük bir aldatış ve kalp kırıklığıyla biten bu aşk, kalıntılarıyla aramızda duruyordu. suadiyeden şaşkın a kadar yürüdük. neler olmuş, neler bitmiş konuştuk. havadan sudan bahsettik. yaşadıklarımızı anlattık. kızılkayalarda bişiler yerken, hiç değişmemişsin dedi. bu sonuca nerden vardın dediğimde; hala refleks olarak ayranımın pipetini açtın, peçete uzattın ve çayımın şekerini karıştırıyorsun dedi. yaptığımın farkında değildim. hala da değilim açıkçası.

velhasılı kelam tekrar suadiyeye geri yürüdük, eve bırakayım seni dedi. yeni evimi öğrenmesin istedim önce. sonra kabalık olacağına karar verip peki dedim. eve bıraktı beni. belki görüşürsün benimle dedi.

sesizce iyi akşamlar dileyip evin merdivenlerini çıktım. üzerinden 5 sene geçmiş bir ayrılığın onu ne kadar unutmuş olsam da; belki ilk oluşundan belki de aldatılışın tadını ilk alışımdan olsa gerek acısı içimde sızladı.

ayrıldığımız gün yüzüme bakamamıştı, dün yine bakamadı. belki de yaptığından utanıyor olması bile bir insanlık göstergesidir kim bilir.

gördüm işte.