sirrustler

Sigarayı bırakmış elektronik sigara almıştım. Araba kullanırken bu elektronik sigarayı içiyorum.. normal sigaranın vermiş olduğu alışkanlıktan dolayı elektronik sigaradan bi fırt daha çekip camdan aşağı attım makineyi. 400 liramın üzerinden arkadaki arabaların geçişini izledim bi kaç saniye.

eskiden yalnızlığı sevdiğimi söylerdim.
bu sadece güçlü görünmek için zırvaladığım bir yalandan ibaretti.

yazmaya başladığımda tek amacım; ms atağı geçirdiğim için evde yattığım süre içinde kafamı dağıtmaktı. hastalığımı kimseyle konuşamıyordum, hala çekirdek ailem ve birkaç dostum dışında kimse bilmez. hayatımda en nefret ettiğim şey yalan söylemek ama ms bana çok yalan söyletti. hastanede karşılaştığımız akrabalara diş doktoruna geldiğimi söylüyordum mesela, tüm dişlerime dolgu yaptırsam, üstüne çektirsem, ne bileyim çene nakli olsam ancak bu kadar uzardı tedavi ama ben ms hastasıyım diyemedim. bu durumun beni çok yorduğu zamanlar oldu hatta bir psikiyatris bulup gittim, ağlayarak neden utandığımı, neden çekindiğimi bilmiyorum dedim. uzun bir süre konuştuk ama netice alamadık. herkesten saklamak kolay olmadı evde kalış sürelerim arttı ve kardeşim serum takmayı öğrendi. çatı katını atak dönemlerinde hastaneye çevirdik. beni tedavi eden ms doktoru, kendimi daha da kötü hissetmeyeyim diye çok kızmasına rağmen, hastalığı saklamam konusunda en büyük suç ortağım oldu. ilk 4 yıl çok zorluydu çünkü ilaçlara yan etki gösteriyordum şimdi 10 yıl oldu ve değiştirdiğim altıncı tedavi.
şimdi hastalığı iyice tanıdım, çok şükür iyiyim. beraber yaşamayı öğrendim istesemde istemesemde beraberiz.

şimdi şimdi farkediyorum sanırım hastalıktan utanmama sebep olan faktörlerden biri de canım annem, çünkü o da hiç kabul etmedi.
birde nasıl her insanın parmak izi farklıysa ms hastaları da öyle farklılık gösteriyor ama insanlar ms adını duyunca tamamen hareketsiz bir hasta düşünüyorlar ve hemen vah vah diyorlar, bu sözleri duymak istemedim.

ms hastasıyım ve bu bir ceza değil, eksiklik değil, günah değil, ayıp değil...

Of çok utanıyorum.

Kışın yolda ellerim montumun cebinde yürürken iki elimi de nah yapıp yürüyorum. Yolda sinirlendiğim biri olursa da yine montumun cebinden ona o nahı gösteriyorum.