Ben çok kötü şeyler yaptım. Ama iyileri daha fazlaydı. (bkz: Marilyn Monroe) “En kötü zamanlarımda beni idare etmezsen, en iyi zamanlarımda yanımda olmayı hak etmezsin.”

1 ay boyunca ağzım yırtılırcasına günde 5604 kere esnetti. Normal şartlarda çok uykum gelmediğinde esneyen biri hiç değilimdir.
Ruh gibi geziyordum. ilk 1 hafta zaten kendime gelmekte çok güçlük çekmiştim. ilacı aldığım ilk gün ciddi bir atak geçirdim bunu da tetikleyen bir olay sebebiyle. ( o an ilk gün etki edeceğini sanmak gibi bir yanılsamaya kapılmışım. )

Ama sanıyorum tüm bu etkileri bu kadar yoğun yaşamamın nedeni doktorun beni yarım dozdan başlatmamasıymış. Sonrasında kendisine danıştığımda ise "ilacı akşam saatlerinde al. Yan etkilerini uykuda yaşarsın." önerisiyle öyle yapmaya başladım.

Şu anda esneme ve mallık yan etkileri aralarda nüksetse de ( çok yoğun değil) çoğu zamanlarda kendimi çok iyi hissetmeye başladım.

Aşırı takıntılı bir insanım. Olaylara" hmm okay tamam o zaman neyse çok uzatmaya gerek yok " gibi tepkiler vermeye başladım.

ikinci kutunun yarısındayım. Kaç gün olduğunu hatırlamıyorum çünkü en büyük yan etkisi "unutkanlık!" Birazdan hapları sayıcam.

Daha ne kadar kullanmaya devam edicem bilmiyorum. Neye göre kime göre ki bu? irademin çok güçlü olduğunu falan sanıyordum ama şimdiden bağımlı oldum sanırım. Bazı anlarda hayatımdaki iniş çıkışların stabile bağlanmasını kendimdeki yeni bir ben'e bağlarken, bazı anlarda ilacın mükemmelliğine yoruyorum. Sanırım bu da bir yanılsama. sigaraya yeniden başladım." alakasız" (mı?)

ibs ve panik atak teşhisimden ötürü verilmişti ilaç. ibs'ye çok bir faydası olmadı gibi şimdilik. Uzun vadede nolur bilmiyorum. Bilenler aydınlatsın please.

Bir de tüm hayatım boyunca bilinçaltımda biriktirdiğim herkesi ve herşeyi her gece rüyamda görüyorum. hiçbiri kabus değil ama çok rüya çok çok rüya.

Dil bilgime çok güvenip de ayrı yazıldığını yıllarca unuttuğum geçenlerde "aa ayrıydı bu" diye hatırladığım karşılama cümlesi.