Aklıma iş geldikçe içime bir öküz oturuyor sanki.. Nefes alamıyorum gibi hissediyorum. Akşamları eve geldiğimde bir iki saat bilgisayar açsam her şey rahatlayacak belki ama asla içim almıyor yapamıyorum. Elim o bilgisayara gitmiyor. Erkenden uyuyorum sırf işi düşünmemek için..

Başarısız olup daha beter bir duruma düşme ihtimalinin de olması..

31 Aralık 2009..

fransiz ekmeği: 29

için sıkıldığında telefonu eline alıp dertleşmek için arayabileceğin kimsenin olmadığını fark ettiğin an..

Spor salonuna gidiyorsan lütfen spor yaparken garip sesler çıkarıp çevreye teşhirci garip bakışlar atma..

Palm yağlarının dünyaya satışını yapan ülkedir..

içimden geçen dışarı çıkıp boş boş gezmek olsa da genelde üşengeçliğim ağır bastığı için tüm günü evde yatarak geçiriyorum.. Sonrasında pişmanlık hissi gelse de ertesi gün yine aynı döngü devam ediyor

Rezalet bir yolculuk yapmakta olduğum firma..

Isparta'dan istanbul'a gitmek için 18:15 arabasına bilet almıştım. Isparta otogarda bir tülü gelmeyen araç, her sorduğumda 5 dk ya gelecek şuraya yanaşacak diye diye 45 dk rötarlı olarak geldi.. Neyse en azından koltuklar rahat sıcak ikramda var diyerek rötarlı kalkışı unutmaya çalışırken art arda verilen molalarla yolculuk uzadıkça uzadı.. Adeta yolcuları uyutmamaya yemin etmişcesine her yarım saatte bir durup ışıkları yakarak saati 00:30 yaptık. En son Afyon'da yarım saat verilen mola sonrası (5 buçuk saatte ancak afyona gelebildik) hareket ettikten 10 dk sonra ikinci soförün araçta muavin nerede diye seslenmeye başlamasıyla muavinin mola yerinde unutulduğu fark edildi ve şoförleri bir telaş aldı.. 10 dk beklemenin ardından muavin araca geldi ve yolculuğa devam edebildik.. Yine tam ışıklar sönüp herkes tam uyku moduna geçmişken saat 1:00 da Bilecik çıkışında saçma sapan bir benzin istasyonuna girip durduk. Şoförler ve muavin telaşla araçtan inip bagajları açıp bir şeyler yapmaya başladılar.. Yaklaşık 20 dk, dır, araçtan inmemize de izin verilmeden ve hiç bir açıklama yapılmadan bekliyoruz. Aracın bozulduğunu ve tamir etmeye çalıştıklarını tahmin etmekteyiz..

istanbul Dudullu'ya ulaşacağımız saati de ekleyeceğim.. Ulaşabilirsek tabi..

2:45 istanbul Dudullu varış olarak bilet aldığımız otobüs saat 4:35'te Dudullu'ya ulaştı..

iş yoğunluğum arasında mesajları yanlışlıkla açıp okumamak gibi bir alışkanlığım olduğu için mecburi olarak yaptığım durumdur.. Özellik ilk geldiği hafta bunu nasıl kapatacağım diye araştırıp anında kapatmıştım o günden beri de asla açmadım..

Aşırı huzur vericidir. Bir kaç besleme sonrası her gün işe gidiş ve işten dönüş saatlerinizi bilip sizi bekleyen, selamlaştığınız minik dostlarınız olmasını sağlar

mutsuzluk..

Döngü halinde kendinden nefret, kendini affetme, herkesten nefret edip kendini dostsuzluğa alıştırma çabası, o insanlar olan güzel günlerin hatırası ve sonrasında tekrardan kendinden nefret..

Zor bir dönemden geçerken 10 yıllık dostların, 8 yıllık sevgilinin dahi kaçtığı görülünce hissedilen durum...
1 yıldır ailevi beni çok zorlayan bir durumla uğraşıyorum. Başlarda insanlarda olaya dair oluşan merak içeren sorular olay stabil ve sıkıcı bir hal almaya başlayınca yerini her karşılaştığımızda 'canını sıkmamak için sormuyorum ama.. ' veya 'ne diyeceğimi bilemiyorum hiç' cümlelerine bıraktı. Yahu bir kişi de gerçekten değer verip nasılsın veya nasıl hissediyorsun? demiyor.. Ben o kadar değersizmişim ki meğerse.. Benim her akşam kendi kendime bunalıma girip yalnızlık hissiyle ağlayarak uyumam o kadar kimsenin umrunda değil ki... Onca yıl dostum sandığım herkes sadece ben çabaladığım için yanımdaymış..

Şu dönemde çevremdeki herkesin aslında ne kadar da uzağımda olduğunu anlamışken sonuna kadar hak verdim bu söze..

Bazen o kadar büyük bir neden çığlığı geliyor ki içimden, boğazımda düğüm düğüm kalıyor.. Gözyaşı oluyor doya doya ağlamak istiyorum ama kimseyi üzmemeliyim diyerek yüzüme tekrar o gülümsemeyi yerleştiriyorum. Hoş anlatsam da anlamıyor ki zaten kimse...
Kaç yıldır aralıksız geceli gündüzlü çalışıyorum. Para kazanayım ailemin borçlarına destek olayım dedim didindim durdum yıllardır.. Tam borçlar bitti artık kendi kariyerime hayatıma odaklanabilirim, birikim yaparım kendime harcarım sonunda rahat rahat dediğim noktada... Bir telefon ve sil baştan her şey... Borçlanmamak için o kadar dikkat eden ben boyumu aşan kredilerin altında eziliyorum şimdi. Hemde yıllardır tek bir an abiliğini görmediğim abim yüzünden. Ben annem ve babam üzülmesin diye çabalarken onların bile benim boğuluşumu görmemeleri çok yıpratıyor beni..
Tek ihtiyacım olan birisinin bana sarılıp yeter bak sen çok yalnız kaldın bu olaylarda farkındayım ama artık, ben yanındayım beraberiz her şeyde demesi... Benim ne hissettiğimi gerçekten umursayan, gerçekten merak eden anlayan birisine sarılıp hüngür hüngür ağlayabilmek istiyorum sadece..

Fiziksel olarak yalnız değilim ama ruhsal olarak yalnızlığın eenn dibindeyim aslında..

ilk bir ay varlar.. derdiniz daha uzun sürerse yavaş yavaş kaçtıklarını hissedersiniz. Sonra bir fark ediş gelir, ya bu insanlarla yarı sahte dostuğunuza devam edeceksinizdir yada karanlığa dönüp o boşlukta tek başınıza derdinizi yaşayacaksınızdır..

Nasıl gececek ki simdi bu kırgınlık diye düşündükçe insanı daha da üzen durumdur..
Sinirlenmek, küsmek bunlar onarılması için çabalama içeren şeylerken kırgınlık hep kalbin bir köşesinde kalıyor, asla tam olarak geçmiyor.

Cinsellik dışında hiçbir şeye kafalarının basmamasına neden olan durumdur.

Annesine yardım eden birisi olmasi sebebiyle kizin sempatik bulacagi cocuktur.