yaz sinemalarindan

murathan mungan şiiri.

yaz geçer, ömürde
geçmeyen nedir,geçer görünen
sessiz parklar kimsesizliğinde
ya başka kentlere gitmiş insanlar
ya sokağa çıkmıyorlar
kimsesiz öğle sonları
kimsesiz öğle sonlarında
yaz sinemalari
içimde o tenhalık
dilsizliğimde olumsuz aşklarin kanlı diyalogları
(beklemiş sözler.bekletilmiş sözler
öksuz kalır
kaçınılmazdır.
ya da yanlış yerlerde , yanlış kişilere kullanılır
nasıl saptanır bir ömürde bir dilin kırıldığı yer?)
o zamandan bu yana çok şey değişmedi
nasil anlaşıldı sanılırsa bir yazıda bir dilin kırıldığı yer
öyle sürüp gidiyor sözcükler,beraberlikler
öyle sürüp gidiyor unutmakla,
alışmak arasında bütün eylemler

yetişkin biriyim artık.
oysa yetişmiyor sözlerim duygularıma
siz gelirken içimdeki öteki
(öne fırlar , el koyar olaylarin gidişine
her zaman olduğu gibi
saklanır,gizlenir yara alacak yerler )
yakalanmamak icin kimseye
bölünüp durdum bir filmden ötekine
neye baksam buzlu cam
görünmez ediyor ardındakileri
neyi yazsam kalıyor buzlu camın ardında
bölünüp durdum
değisik yuzyillara dağilmiş kimliğime
öyle coğaldıki duyan , acıyan , gören yanlarım
yıllardır birbiriyle konuşup duran
iki kişi kaldim geriye
yazgımı bağladığım
zamanlaması yanlış düello tetiğine
yazgımı bağladığım
sonunu başından anladığım filmlere
bitirirken bir yazı daha
ya da kendiliğinden biterken yaz
yorgunluğunuz hatırlatır zamanın geldiğini
herşey hazırdir,öyle sanırsınız
emniyeti açık,namlusu temiz
yedeğinizde birşeyi çok sonra anlamanın bedeli
bizi bugüne getiren yollar anılardan ayıklanmıştır
artık gidebilirsiniz

siz gelirken ansızın içimdeki öteki
çeker tetiği
oysa yankılanır ateş almayan bir tabancanın sessizliği
sessiz parklar kimsesizliğinde

bu kez de olmadı. bir dahaki filme