savaş şerefi

yüzyıllar öncesinde kaldığını düşündüğüm şereftir.

şimdi profesyonel savaşçıymış gibi konuşmak istemem; zira sineği bile incitmemiş kuzu kuzu bir insanım. ama eğer savaşsaydım silahsız düşman öldürmez, sivillere dokunmaz, esirlere işkence etmezdim; öldüreceğimi savaş alanında şereflice öldürürdüm.

bu ve bunun gibi şeyler; anlatılanlara göre çanakkale cephesi böyle şerefli sahnelere tanık olmuştur. anlatmak istediğim de bu tür şeylerdir, ama şimdi insanlığın boku çıktığı için şeref diye bir şey söz konusu olamıyor. savaşmak bile değil dert; şerefli insan sayısı hiç bir ortamda bir elin parmaklarını geçmez.

şimdi "bi sen şereflisin zaten" diyeceksiniz. ama emin olduğum tek şey şerefim ve onurumdur; onlar olmadan bir bok olamam. o yüzden kendi adıma eminim, ama etrafta olanları görünce "ya şeref anlayışı değişti ya da bende bir sorun var; çok iyi bir insanım" diyorum.