perisan ali

aşık mahzuni şerif'in insanı yiyip bitiren türküsü.çok gamlı, çok doludur.

felek fukarası dağlar çobanı
bir kaya dibinde yandı perişan
üzerinde kara kuşlar dönüyor
belki ekmek atar sandı perişan

kara kuşlar ötüp ötüp gittiler
örenli başında kervan tuttular
bir kuzusu vardı yiyip yuttular
şöyle gökyüzüne döndü perişan

çatlamış elini açtı allaha
dedi senin kulun olmam bir daha
koydun yavruları ah ile vaha
rezilliğe alışkandır perişan

perişan ören de böyle yaşıyor
sabırlar pişirip zehirler yiyor
mahzuni ali'ye perişan diyor
belki perişandan kendi perişan