islamda şekilcilik

varlığı-yokluğu tartışılabilir durumdur. müslümanlar "yoktur!" eklerler sonuna.

"yoktur" cevabı pek çok örnekle kıça girdirilebilir fakat asıl önemli olan yoktur diyenlerin aslında olması için götlerini yırtıyor olmasıdır. nasıl mı?

yahu sakal-ı şerif i görüp ağlamak nasıl bir psikolojiye dahildir? sen şekilcilikten uzak olmakla gurur duyup diğer dinlerin resmedilmiş kutsallarını örnek vererek kendini kayırıyorsun da sakal-ı şerifi görünce neden duygusallaşıyorsun? bu tamamen islamda şekilciliğin olmasının istenmesidir. yani orada ağlayanlar "aah ah keşke resmi olsaydı peygamber efendimizin.. ama olsun sakal-ı şerifle yetinmeyide bilmeliyiz" diyorlar içlerinden.

islamda şekilcilik yoktur deyip aslında bu durumu arzulayan insanları çok seviyorum. benim teyzem ikiyüzlü müslüman.