hakikate alerji

duymak istemediği bir söz karşısında, sözün kendisinden ziyade söyleyene saldırmaya başlayan ruh hali.

eleştiri gelir; cevap yerine savunma, savunma yetmeyince öfke, öfke de yetmezse çirkeflik çıkar ortaya. “bunda haklılık payı var mı?” diye düşünmek yerine “sen kimsin de bunu söylüyorsun?” denir. böylece mesele davranıştan karaktere, karakterden geçmişe, oradan da mümkünse yedi sülaleye kadar genişler. insan, kendisini aklamaya çalışırken asıl suçlamayı da sessizce kabul etmiş olur.

oysa olgunluk, her eleştiriyi yutmak değil; canını sıkan bir cümlenin içinde bile kendi payını arayabilmektir. bazı sözler haksızdır, elbette. fakat her itiraz edeni düşman ilan etmek, haklılığını değil yalnızca tahammülsüzlüğünü gösterir.

tşkrler.