fuck buddylik

gittikçe yüceltilen, hatta bu ilişki türüne sahip olmayanları aşağılamaya kadar vardırılan bir kavram.
şimdi çağdaşlığın modernliğin kesin bir tanımı olmadığı için her şeyi bu kavramların içine kafamıza göre tıkıştırdığımız malum.
ama fuck buddylik çağdaşlıkla özdeştir , fuck buddysi olmayan ve olmasını istemeyen geri kafalıdır demek gerzekliğin daniskasıdır.

nedenine gelince, sevgili 'ben kezban değilim yaee çok modernim ' ' ben gerikafalı değilim yaee çok elitim' ciler.

aşk dediğin sevmek dediğin kavram öyle herkesin harcı değildir. fedakarlık ister, sabır ister; yıpranacağını bile bile bir ilişkiye başlayabilecek cesarete sahip olmayı gerektirir.
ve aşık olmayı, iki-üç ay değil bir ömür sürdürülebilecek tadda gerçek ilişkiler kurmayı beceremeyen insanlar rahat etmek için bu robotumsu fikri öne atarak cinsel ihtiyaçlarını gidermek dışında hiç bir getirisi götürüsü olmayan bu kolay birlikteliği tercih ederler.

sonra bu 'sevişelim mi? 'evet' ten ibaret olan birlikteliği yücelterek övüp durarak diğer insanlara da bunun çağdaş ve gerekli olduğu fikrini aşılamaya çalışırlar.
oysa ipin ucu öyle değildir.
insan sadece fiziksel ihtiyaçları karşılanınca mutlu olabilen bir varlık değildir. batı toplumlarındaki bireyselcilik , aile hayatından ve dostluklardan kopma, toplumun tek tek kişilere bölünmesi olayı pek çok büyük buhranı ve depresif bireyleri de beraberinde getirmiştir.
intihar vakalarının artması, psikiyatristlere duyulan ihtiyacın artması, her geçen gün şizofreni, manik depresiflik, bipolar bozukluk gibi hastalıkların adının sık sık anılır olması bireyselleşmenin olumsuz yönlerini gözler önüne sermiştir.

bireyselleşmenin yansımalarından olan fuck buddylik de kişiye duygusal açıdan destek olmayacak, sevilme ilgi görme ihtiyacını gidermeyecek onun sosyal ihtiyaçlarını gidermeden sadece bedensel ihtiyaçlarını gideren bir ilişki tarzıdır. dolayısıyla konuşma, bir şeyleri paylaşma, kendini anlatma ve karşıdakini anlayarak ortak bir hayatı yaşayabilme ihtiyacında olan her yetişkin birey fuckbuddylikle yetinip kendisinden ve duygularından kaçtıkça yalnızlaşacak ve sorunlarını çözemeyecek kendi duvarları ardına hapsolacaktır.

bireyselliğin ülkemizde de yavaş yavaş yaygınlaşması, metropol hayatının neticesinde mahalle kültürünün sokaklardaki hayatın yok olması, çocukların apartmanlarda odalarda elektronik oyuncakları başında hem ailelerinden hem yaşıtlarından uzak büyümesi ciddi bir problemdir.
bu şekilde büyüyen çocukların ileride de duygusal yoğunluğu olan şeyleri kaldıramaması, aşktan kaçması sevememesi bencil ve umursamaz kalması normaldir.

fuckbuddylik çağdaşlık değildir, çağdaşlık tanımı batı toplumlarındaki bireyselliği alıp uygulamak haline gelmemelidir.

hepimizin nostaljisini yaptığı o mahalle maçlarını, eski aşkları, eski bayramları, sağlam dostlukları, kavgaları, içine kapanık olmayan bir hayat tarzını özlemesi boşuna değil.
insan duygularını anlatabildiği kadar ve anlaşılabildiği kadar var olur kendi kendine ördüğü duvarların ardına hapsoldukça kullandığı anti depresanlar da artar otlaşma süreci de hızlanır.

(bkz: bir türkçem vardı)