ece ayhan

Elimden gelen bir şey yoktu,
kalbimden geleni yaptım ben de.
Sevdim işte,
o kadar.

Ece Ayhan

"Ah karpuzun içindeki kesmece delikanlım istanbul
Yüreğini utanarak saklıyor ve çürümüş çiçek kokuyorsun."

Birazcık tuz etkisi yaratmalı insan birinin hayatında.
Hani yaraya basıp acı vereninden değil, yemeğe katılıp tat vereninden.

Ece Ayhan

uzun bir süre boyunca kendini dişi sandığım yazar.

yüreğimi korkak büyütmedim. kaybettiklerim; dağıttığım servetimdir .*

"Buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
Bir teneffüs daha yaşasaydı
Tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
Devlet dersinde öldürülmüştür"

diyen şairdir. şiiri karadır.

"Herhangi bir erkek sana seni sevdiğini söyleyebilir.
Gerçek bir adam ise seni sevdiğini gösterir."

Ece Ayhan.

"Seni özlemek nasıl bir borçsa artık, özle özle bitmiyor."

Ece Ayhan

Denize atılmış şiirdir bence
Yurtsayan, yurdu bilinmeyen bir yıldız

Şiirin deniz kıyısındaki sesine bırakılmış ölümdür
yanacak sarayların kestiği bir, yarım ay.

"Anlatılmaz bir kılıçtır kuşanmış taşırım belimde karaduygululuk."

" 3.şiirimiz gül kurutur abiler

dönüşmeye başlamış beşiktaşlı kuşçu bir babanın
taşınmaz kum taşır mavnalarla karabiga'ya kaçan
gamze şeyli pek hoş benli son oğlunu
suriye hamamında sabuna boğmasının şiiridir

oğullar oğulluktan sessizce çekilmesini bilmelidir abiler"

"gelir dalgın bir cambaz. geç saatlerin denizinden. üfler lambayı. uzanır ağladığım yanıma. danyal yalvaç için. aşağıda bir kör kadın. hısım. sayıklar bir dilde, bilmediğim. göğsünde ağır bir kelebek. içinde kırık çekmeceler. içer içki üzünç teyze tavan arasında. işler gergef. insancıl okullardan kovgun. geçer sokaktan bakışsız bir kedi kara. çuvalında yeni ölmüş bir çocuk. kanatları sığmamış. bağırır eskici dede. bir korsan gemisi girmiş körfeze."

Kaymakamlık yapmış, modern şiirin öncülerinden kabul edilen, kendisine sivil şair diyen kişi.

--spoiler--
''her çocuğun kalbinde kendinden daha büyük bir çocuk vardır''
--spoiler--

(bkz: meçhul öğrenci anıtı)

onun şiirlerini okumak için tarih, sanat tarihi, politika ve bilumum şey hakkında birikiminiz olmanız gereken şairdir. ben şair değil, tarihçiyim diyen, her dizesinde bir tarihi anı yaşatan, huysuz şairdir.

öküzlemeler hususunda ince mizahını çok sevdiğim şair ama insan.

"Ben şair değilim. Olsa olsa, bir parça, iş işten geçti ama 'etikçi' olmak isterdim. Ahlak diye çevirmek yanlış. Hiç alâkası yok. Etik, Türkiye'de özellikle yan belden aşağı olarak anlaşılıyor. Şimdiye kadar başımın derde girmeyişi şundan ileri geldi; Ben parçalı söylerim. Şöyle bir hikâye duydum. Kenan Evren'e postadan büyük bir yağlıboya resim geliyor. Bir orospu! Allah Allah kim göndermiş olabilir? diyor. Bir hafta sonra aynı biçimde kocaman bir tablo daha geliyor. Bir çocuk resmi. Bir hafta, on gün sonra aynı adamın yaptığı bir tablo daha. Bir yangın resmi. Yanındaki adamlara soruyor: Bunun anlamı nedir? Söyleyemeyiz efendim falan, diyorlar. Yahu söyleyin, diye sıkıştırınca, ... çocuğu, yaktın bizi, diyorlar."

sevemediğim kadın. galiba isminin ece olması ön yargıya zorluyor beni.
hayatıma giren bütün eceler biraz hafif meşrepti.

"erkek ölümden konuşuyoruz yeni ormanlardan
dahi 'dikeni seven gülüne katlanır bir kadın'dan
haramiler ki kırkın üstünde artık sayıları
bir küçük tabut tabakada gezdirirler ölüleri fakfon
burunları çekmek üzre, ince çağrışımlıdır"

"ve içinde birikmiş ut çalan kadın elleri olurmuş hep
gibi bir üzünç sökün edermiş akşamları ağlarken kuyulara kınar hanım'ın denizlerinden"

"topağacından aparthanlarda odası bulunamaz
yarısı silinmiş bir ejderhanın düzüşüm üzre eylemde
kiralık bir kentin giriş kapılarına kara kireçle
şairlerin ümüğüne çökerken işaretlenmesinin şiiridir
ayıptır söylemesi vakitsiz üsküdarlıyız abiler"

"kendi kendine çalan bir davul zurna
sesini duyunca kendi kendine güreşmeye başlayan
taşınır mal helalarında kara kamunun
şeye dar pantolonlu kostak delikanlıların şiiridir
aşk örgütlenmektir bir düşünün abiler"

"ey orta ikiden ölerek ayrılan çocuklar! aslında başlayan
askerler tabiatta hala tramvaydan sirkeci'de mi inerler?
süsüne kaçılmamış bir cenaze törenine gitmek için."

Yüreğimi korkak büyütmedim. Kaybettiklerim; dağıttığım servetimdir .*

27 Aralık 1984

Yarın 10.20 vapuruyla Bostancı’ya geçiyorum. Nilgün Marmara’ya nikâh tanıklığı edeceğim, kravatsız.

Ece Ayhan

(Öküz Dergisi, Sayı: 43, 1997)

duyduk ki , bir daha
kus getirmek sinifa
intihar olmus cezasi
hal ve gidisat tuzugunde
biz kuslari tutmuyoruz ki
kapida koyveriyoruz
donup onlar ceplerimize giriyorlar
n`apalım?.."