doktor olmayi basarabilmek

tıp fakültesinden mezun olan herkes, doktor olmuş demek değildir. doktor olabilmek için önce hasta olabilmek gerekir. ki, bir hasta ne hissediyor anlayabilsin. hastaların tek ihtiyacı olan şey ilaç değildir, morale ve güleryüzlü bir ilgiye, iyi tedavi olduklarına dair inanca da ihtiyaçları vardır. çünkü söz konusu olan hastalık ise, her insan en iyi tedaviyi almak ister. bunu anlamak için kendinizin hasta olduğunu hatta ölümcül olabileceğini, ve bir doktora gitmeniz gerektiğini düşünün. kime giderdiniz?

her hastasına sanki orda yatan kendisiymiş gibi bakabilmesi gerekir. çünkü orda yatan gerçekten de kendisidir. işin kutsallığı burdan gelir. doktorluk kutsal bir meslektir. tanrının, yarattığı insanlara dokunmasına izin verdiği tek meslektir.

o kanı alırken kendi kanını alır gibi almalısın, o iğneyi sanki kendi popona saplıyor gibi işini yapmalısın. ancak o zaman doktor olmayı başarabilirsin.

sözlükteki doktor sayısını bilmiyorum, diğerleri için belki gereksiz bir başlık gibi görünebilir, ama herkesin en az bir kere doktorla işi olacağını hesaba katarsak, genele şunu söylemek isterim, bir doktor size kötü davranıyorsa, işini sevmeden yapıyorsa ona siz de saygı duymayın, meslek stresidir, günde kaç kişiye bakıyor normaldir diye onun bu çirkin davranışına ortak olmayın, işine saygı duyan ve severek yapan hiçbir doktora yük olmazsınız siz, emin olun, sizi yük edinenler, kendi egolarının kölesi olmuş zavallı okumuş eşşeklerdir.

deveyi sırtına alıp diploma niyetine anana babana uzatabilmek kadar zor bir zanâattir. *

zordur. zıra ılk entryde yazılanların hepsı de dogrudur ama nedense hıcbır doktor bunu kabullenmez. pekı o zaman kım doktorculuk oynarken kım doktor olmayı basarabılıyor?

doktor olmayı başarabilmenin sonunda, bir çok şeyi yaşayamamış olmanın verdiği hüznü hissetme durumudur aynı zamanda.

hiç sene kaybın olmaksızın bitirdiğin öğrencilik hayatının sonunda sana takılan ünvanının karşısında kendini biraz daha ağır hissetmek ve olduğundan daha yaşlıymışsın gibi zaman zaman geçmişe dalıp derin bir özlem hissetmektir.