dodi sendromu

sempatik gösterilmeye çalışılan ama aksine son derece antpatik olan bi reklamdır. (bkz: seveyim derken soğudum)

giderek sinir bozmaya başlamış sadece reklamlarda görülen sendrom. ama reklamveren firma ve reklam metin yazarlarında mantık şu ''çocuklara hitab edelim'' . ürün ne olursa olsun çocukların dikkatini çekecek , markette görünce annesinin eteğinden tutacak onu aldıracak. yetmez! evde bütün gün hoşuna giden o jingle'ı veya o sloganı söyleyecek al sana ailecek ''marka bilinirliği'' kazandırmak. çocuklar sabahtan akşama kadar reklam izleyebilir. yemeğini reklamlar sayesinde yiyen çocuklar var. hepsi öyle. bu durumda ver gazı '' dodi dodi''. düşünüldüğünde insanın dido'su gelir mi?

reklam sektörünün düştüğü durumu gördükce taze kan gerektiğine bizi inandıran reklamlardan.

iğrenç bir reklamdır.
dodi keseciği ne lan? dodi merkezi ne? bir de o kadar uyuz çizmişler ki o dodi merkezini. her yere de koymuşlar reklamı çok şükür. ne istedin bizden dido... ne yaptık biz sana...