cluster one

efsane albüm The Division Bell albümünün açılış parçası. Çoğu pink floyd şarkısı gibi, sabırla, tekrar tekrar ve tadını çıkara çıkara dinlendiğinde hazmedilen, anlaşılan ve sevilen sanat eseri.

richard ile gilmour'un, klavye ile gitarın inanılmaz dansına verilmiş isimdir.

division bell albümünden bir parça. david gilmour ve richard wright'ın birlikte ne denli uyumlu, nasıl da tatlı, nasık da farklı çaldığını gösteren en birinci şarkıdır. bir diğeri için
(bkz: echoes).

insan üstü bir olay. bunu yapan hakkaten insan olamaz. "pink floyd neden çok büyük?" sorusunun cevaplarından sadece birisi.

dünyanın en underrated parçalarından biridir.
hayır efendim hiç abartmıyorum.

(bkz: bunu yapan insan olamaz)

stratocaster nedir? david gilmour kimdir? sorularının kısa cevabı. albümümün * geri kalanında detaya da giriyorlar tabi..

division bell in girisi, lakin sizi albüme davet etmez, o gelir, cuk diye oturur içinize, agirligi altinda kalma gücünüz ruh halinize baglidir.

pink floyd mucizelerinden biri , division bell albümünün giriş parçasıdır,ruh haliniz müsaitse girişir.david gilmour gitarıyla merhaba dedikten sonra hangi sularda ilerlediğini bilmeden sadece yüzmenin ve bir boşlukta yükselmenin hazzını yaşatır. " keşke roger waters da olsaymış" diyecek oluverirsiniz ama,david gilmour bu... düşünmekten utanırsınız.