cihat burak

Mimar, ressam, heykeltıraş ve hikayeci kimliğiyle tanınan on parmağında on marifet türk figüratif sanatçısı. bu sıralar istanbul modern sanatlar galerisi nde 21 ekim 2006 ya kadar açık olan bir sergisi var.

cihat burak hem devlet memurluğunu, hem de bu kadar üzt düzeyde bir sanatsal üretimi birlikte gerçekleştirmeyi başarmış bir insan, çok yönlü bir sanatçı.

aynı zamanda cumhuriyet meyhanesinin ve krependeki imrozun sıkı bir müdavimi. sağlam bir rakı dostu.

cemal süreyya' nın ve ilhan berk 'in yakın arkadaşı. yaşamının son yıllarında beyoğlunun yozlaşmasına katlanamayarak kadıköy'e sığınıyor.

ara güler tarafında çekilmiş çok güzel resimleri var.

ben sergiye gitmeden önce, cihat babanın bu kadar üretken bir sanatçı olduğunu
bilmiyordum. gerçekten görkemli bir üretimi olmuş.

türk picasso gibi bir şey cihat baba.

1982 yılında sedat simavi ödülünü kazanmıştır.

şairin ölümü adlı eseri( 1967) :
görsel

Türk ressam ve mimar. Mimarlık öğrenimi gördü. 1960’larm başlarına değin mimar olarak çalıştı. Daha sonra kendini resme verdi. 1964’te Utrillo ödülü’nü kazandı. Türkiye’de ve yurt dışında birçok kez kişisel sergi açtı, karma sergilere katıldı. Çeşitli koleksiyonlarda yapıtları yer alan sanatçı 1967’de Çağdaş Ressamlar Bir- liği’nden, 1982’de de Sedat Simavi Vakfı’ndan ödül aldı. 1982’de Cardonlar adlı bir övkü kitabı yayımladı.

Kaynak: http://www.yeniansikloped...urak-cihat/#ixzz2ORUoT2VA

cardonlar, yakutiler ve zenci kalınız isimli öykü kitaplarının yazarı, aslen cumhuriyet dönemi ilk mimar jenerasyonundan, sonradan ressam.

ben esasen kitaplarından tanıyorum, öykülerine olan ilgim ise, günlük hayatta karşılaşabileceğimiz, sıradan olayları, sanki kendi başımıza gelmiş gibi tatlı tatlı okumamızı belki de olayın içine girmemizi sağlamış olmasından.

mesai sonrası zaman geçirmek için meyhaneye oturmasından, yağmurdan kaçmak için sundurmanın altına sığınmasından, otobüs garlarından şehre varmaya çalışırken yaşadıklarından, çocukluğunda yaşadığı konağın insanlarını tasvirinden, gecenin bir körü bilmediği bir yerde bindiği taksicinin kendisini dolandırmaya çalışmasından yana olan öykülerini pek severim. çok içten ve çok gerçektir.

"güzelyazıyı, lirizmin tatlı dili de olabileceğini gösterdi bize" demiş cemal süreya. "tatlı dili" ifadesi, cihat burak'ın öykülerini tanımlayan en doğru ifadedir diye düşünüyorum.