calap

Benim adım dertli dolap
Suyum akar yalap yalap
Böyle emreylemiş Çalap
Derdim vardır inilerim

Ben bir dağın ağacıyım
Ne tatlıyam ne acıyım
Ben Mevla'ya duacıyım
Derdim vardır inilerim

Dolap niçin inilersin
Derdim vardır inilerim
Ben Mevla'ya aşık oldum
Anın için inilerim

Beni bir dağda buldular
Kolum kanadım kırdılar
Dolaba layık gördüler
Derdim vardır inilerim

Dülgerler her yanım yondu
Her azam yerine kondu
Bu imkan Hak'tan geldi
Derdim vardır inilerim

Suyum alçaktan çekerim
Dönüp yükseğe dökerim
Görün beni neler çekerim
Derdim vardır inilerim

Yunus bunda gelen gülmez
Kişi muradına ermez
Bu fani de kimse kalmaz
Derdim vardır inilerim...

eski dilde tanrı, allah, efendi, gibi manalara gelir.
hak calabım hak calabım senin gibi yok calabım...gibi
(bkz: yunus emre)
(bkz: calab)

eski türkçe "allah" demek.

"ey şair! ey dilenci!
kanatsız, mızmız, sözün köpeği
tiryakilik peşinde geceleri
günün ortasında karmanyolacı.
sana değil Davud'a yaraşıyor sapan
korkun var bölük pörçük
ümidin çatal çatal
baka gör bunların arasından
hangi yer sana ayrılmış
hangi yâre senlik bir şey bırakmış
çalap."
***