bir devrim komedisi

heyhat!

koşun erenler yangın var!
öyle bir yangın ki övünecek şey'i kalmayanlar ülkeleriyle övünüyorlar. Koşun piyes'e koşun. bu gece oyun var sahnede. bir direnişçinin saçmalaması.

Vatan millet sakarya haydi ya allah...

Ben diyordu direnişçi vatanım için canımı veririm. Sonun da memleketimi bok götürsede, parsel parsel satsalarda, en üstün ırk türk ırkıdır diye övünmekden başka bir acizliğim kalmasa da savunurum.

ben ki ideolojik gitar çalan öğrencileri okuldan atarım, Başını kapattığı diye coplarım onları almam içeri. BEn ki bir millet için çarpışırım rahatça batsınlar, her türlü pisliği medeniyet diye ülkeme soksunlar , yaptıklarıyla övünsünler , her bayramda evine bayrak assınlar ama ona para vermesinler bedava dağıtılanları assınlar. Vatan sevgisi , bayrak sevgisi ya bu parayla alınmaz!

devam etti direnişçi!

ben önüm egeçen her kuvveti ezerim. bunlar isterse kardeşlerim olsun. Alırım kellerini, çünkü vatanım sağ olsun. SAğ olsun ki aynı karından çıktığımız insan bile yapışssın yakama. Bir tek ben varım benim dışımda ki herkes haindir. ölmelidirler.

ölülerden bile hıncımı alamam ben onların anneleri de ölemeli babaları da hatta kafataslarında kolye yapmayalım hatıra olsun diye. Savaş hali bu ne olacak ben savunmacıyım.

bir ülke kuruluyor ki benden başka her kes gitsin biz kalaım. SAdece bu bahçede laleler kalsın. GEri kalanı söküp atın.

son sözünü söyledi direnişçi!

burası benim hepiniz gidin. hakimiyet milleitmindir.

direnişçinin arkasından bir ses yükselir semaya;

tarihsel olayları , fikirleri göklere çıkarmak o kişyi putlaştırmaktan geçer.