aylin mamuk

mektubunda iki yer çok etkiledi:

''Dört duvar içindeyim;
Ama burada dayak yemiyorum, aşağılanmıyorum, sürekli ölüm korkusuyla dolaşmıyorum. Hayattayım, nefes alıyorum.''

''Ezilen tüm kadınlara kalbimle dua ediyorum, kalbinizle dualarınızı beklerim.
17 Nisan’da mahkemem var. Yanımda olup bana destek olursanız çok sevinirim. Belki buradan çıkamam ama kanımı dökmek için gün sayan insanlara yalnız olmadığımı hissettiririm ilk defa.''

umarım en kısa zamanda oradan çıkar, evladını, babası gibi bir canavarı yetiştiren aileden alır ve çok iyi bir insan olarak yetiştirir. dışarıda da nefes almanın, güvende hissetmenin tadına varır.