ataca övgü

hep eleştiri, hep yergi olmaz. biraz da bi şeyleri yükseltmek, birilerine güzel sözler ithaf etmek gerek. bu maksatla soluğu burada aldım.

bu kadar işlevsel ve bu kadar yalın/basit bir şey daha görmedim ben. üstelik her kesime hitap ediyor.

tost götürdüğüm godaman patronun sümenin yanında metal olanı görüyorum. akşam eve dönüyorum, 7 yaşındaki kuzenimde kırmızı renklisiyle yüzleşiyorum. ve bu yüzleşmeyle bi kere daha anlıyorum ki ataç her ortamın, her kesimin eşyası.

bugün bi buzdolabı için aynı şeyi söyleyemiyorum misal. neden? çünkü -isim verip kimseyi rencide etmek istemem- biri çıkıp "kardeş ben buzdolabı kullanmıyorum. bizim buralar zaten soğuk memleketler. buzdolabının amına koyim sana bi şey olmasın" diyebilir bu da bana koyabilir.

ama ataç öyle mi ya? ilkokul bebesi de kullanıyo plaza insanı da.

ataç.. övülmeye değer, işlevsel.. ataç..

(bkz: nurullah ataç) *