ahfa

osmanlıcada çok gizli, en gizli anlamlarına gelmektedir.

Tasavvufta insanın ulaşabileceği en yüksek mertebe olarak adlandırılır. imam-ı Rabbani şöyle tanımlar ahfâ yı ;
" insana Âlem-i sagîr yâni küçük âlem denir. Âlem-i sagîr on kısımdan meydana gelir. Bunların beşi Âlem-i emrdendir. Bu beş mertebe; kalb, rûh, sır, hafî ve ahfâdır. Bunların asılları, kökleri Âlem-i kebîrde (insanın dışındaki âlemde)dir. Ahfâ latîfesi, mertebelerin en sonu ve en yukarıdaki mertebedir. "