aglayamiyorum annem

anneye yakarıştır.. ağlayamıyorum annem! küçücük evimin daracık odasında küçücük lambamla ve içi izmaritle dolu kül tablamda bilgisayarda oyalanacak birşeyler kurcalarken ağlamak istediğimi hissettim. bu hisssimin verdiği hüzün, boşluk belki çaresizlik ve kimsesizlik ağlayacak en büyük nedenimin sen olabileceğini hatırlattı bana. açtığım en güzel şarkının ardından bir süre sıktım kendimi... kızardım, bozardım, iç çektim, kendimce ağzımı burnumu büzüştürerek ağlama triplerine boğuldum. ama yok! damla yok! ağlayamıyorum anne, tüketmişim tüm gözyaşlarımı.. artık sana bile ağlayamıyorum ..

akabinde terliği surata geçirmesiyle '' heh oldu şimdi, artık ağlayabilirsin çocuum'' demesiyle dumur olunacak olay.

belkide ağlıyorumdur kimbilir. Benim bilmediğim kesin.. evet evet bir sen yoluyla aglıyorum ben. belkıde buyuzden yogun akıyor gozzyasların..Bunu anlayamadıgım, buydugumu sandıgım her sene senın aglayıslarınla odedım ben..Ben sendim sense ben annem.