2 temmuz 2008

2 Temmuz.

Bak sevgili, bugün 3. yılı. 3. yılı o kutsal mutluluğa merhaba deyişimizin. Sen terk etsen de, ben sandık sandık biriktiriyorum özlemimi. Bir anlamı olmayacak biliyorum senin için. Sebep ve sonuçlar arasında gel-gitler yaşayıp kafa da patlatmıyorum artık. Olanlar ile olması gerekenlere üzülmek her ne kadar elimde olmasa da, düşünmemeye çalışıyorum. Ve ben hala seni unutamıyorum. Enteresan ama benim için bile bir önemi var mı diye düşününce, içinden çıkamıyorum. Ruhunla kutsanan ruhum, bana kayıtsız ruhuna eminim artık bir yabancı. Ben sadece seni yaşıyorum. Ne senden bir şey bekleyerek, ne de bir şey umut ederek. Arzuladıklarım mucizevi bir şekilde sarılsa da bana, kabul edebileceğim bir şey değil artık. Hep derdim ya, ben sadece onurlu kalabilmeye çalışıyorum.

Bugün kepimi attım. Sensiz. O da koydu. Aynı güne gelmesi de enteresan. Eksik olan sendin. Ve tamamlayamayacak olan da. Kirlendi bazı şeyler. Çocuk gözlerle bakmayı özledim. Ben küçükken babamın"Her şey iyi olacak oğlum"demesini de. Dağ gibi yüreği iki ayda öylesine yoruldu ki.

Bugün 2 Temmuz.

Ne kadar da farklı hayal etmiştim oysa. Boğazımda hala düğümünü çözemediğim ahlarım, eyvahlarım. Ve ben boktan bir durumda bu güzel güne gözyaşlarımı katık ediyorum. Erkeklik eğer söylendiği gibi ağlamamaksa, fahişelerden de beterim. Ama dedim ya ben sadece onurlu kalabilmeye çalışıyorum. Elimde kalmasına uğraşacağım yegane hazinem o. Yitirmektense yok olmayı seçeceğim yegane hazinem o.

Sağ ol, uzak ol, iyi ol. Beni görmesin gözün, tutmasın elin. Ama her şeye rağmen yaşanacak tek mutluluk varsa onu da benim yerime sen al. Ben sadece onurlu kalabilmeyi istiyorum. Gerisi tanrının lutfudur bana. Affetsin beni. Sızım kahretmelerime sebep olduğu için bağışlasın. Bana onurumu eksik etmediği için ve 2 senemi seninle süslendirdiği için minnettarım O'na. Acım bazen yükünü kaldırmakta zorlanacağım kadar ağır.

Bugün 2 Temmuz.

Kaybettiğim tüm mutluluklar seninle olsun. Canın sağ olsun.

zoraki tanım: bir tarih.