galatasaray

son 10 yıldır kötü yönetilen takım. aslında bu kadar basit. geri kalan her şey bu cümlenin içinde zaten. bank asya' da oynasa seçemeyeceğin 3. sınıf futbolculara giydirilen formalar, teknik direktörlerin isteklerinin yapılmaması ve küstürülmesi, mağlubiyetlerden sonra yapılan eğlenceler, alınan en ağır yenilgiler, fenerbahçe' ye karşı en ezik dönem, avrupa' da adı sanı duyulmamış takımlara daha ön elemelerde yenilip saf dışı kalmalar, yıllardır bitmeyen stad rezaleti, kasım ayında -evet evet kasım ayında- ligde hedefsiz kalmak, eski emektarların küstürülmesi ve jübile yapılmaması, borcun bu başarısızlıklara rağmen daha da artması vesaire vesaire... hepsi son 10 yılda oldu. takım süper kupayı aldığı gün adeta sert bir buluta çarptı ve o gün bugün paraşütsüz düşüyor. irtifa kaybediyor. elde tutulacak bir dal bile yok. umut zerresi yok. hala çamuru ona buna atıyorlar, bu takımı bu hale biz getirdik demiyorlar. atatürk, hastalığının nüksettiği 1938 yazında kavuştuğu savarona yatı için ''bir çocuğun oyuncağını beklediği gibi beklemiştim, meğer bana hastane olacakmış'' demimişti. bu yürek dağlayan söz malesef şu an, ocak ayında hazır hale gelecek stadı senelerdir bekleyen galatasaray taraftarı için de ''cuk'' oturuyor. bir galatasaraylı olarak içimde bir şey eriyor...