boş sandalyeden korkmak

evet ne saçmalamadığımı merak ediyorsunuz ama tanımımızı yapalım önce; gerçekten saçma olan, "korkçak başka şey mi yoktu lan?" sorusunu hakeden eylemdir.

neyse okumayı çok seven birisi olarak sözlük, kitap, gazete ne bulursam okurum. geceleri favori okuma adresim sözlüktür. yine bu gece yaklaşık on dakika önce gecelik entry okuma seansımı gerçekleştiriyordum fakat her zaman ki gibi uykum geldi. en iyi çözüm balkonda sigara içmekti, böylelikle uykum açılmış olacak ve daha fazla entry okuyabilecektim.

ama yapmaz olaydım...

dört katlı bir apartmanda oturuyorum dostlarım, lüks değil ama kötü de değil, orta halli bir apartman. mahallemiz ise sitelerin bulunduğu lüks bir mahalle değil ama varoş da değil, orta halli bir mahalle.

apartmanımızın karşısında ise iki katlı, teraslı bir ev var. ikinci katında şu ana kadar insan görmedim, zaten perdeler kirden kararmış. ürkütücü bi yer ama ilk katında oturan hacı amca ile eşi bana güven veriyor.

ben öyle metafiziksel öğelerden korkmam aslında, arkadaşlar anlatır durur, "aga bizim dayı tuvalette kendini görmüş ama ayakları tersmiş." ve ya "aga dedem evde bebek görmüş, yüzü gözü kayıkmış." bunlar beni etkilemez dostlarım. bilmiyorum neden ama komik gelir. ya böyle bişey yaşamadığım için, ya da çocukluğumdan beri her şeye güldüğüm afedersiniz taşak geçtiğim için.

entry çok uzadı di mi? bir sürü gereksiz ayrıntıya girdim ama ayrıntılar önemli. anlatmazsam olayı tam yaşayamazsınız, korkmazsınız, üzülürüm.

çıktım balkona sigara içeyim uykum açılsın diye, yaktım sigaramı, balkonun demirlerine tutunup etrafı kesiyorum sokaktan birileri geçsin de "bu saatte nabıyosa dışarda manyak." diye düşüneyim diye.

fakat bi şey fark ettim. karşı ürkütücü evin terasında boş bir sandalye vardı. sandalyenin ön tarafı tam benim hizamdaydı. sanki o an biri gelmiş de koymuş gibi. belki de hep ordaydı ama ben fark etmemiştim. tamam lan o kadar da korkutmayayım sizi gece gece. balkona çıkarken de gözüme çarpmıştı ama siklememiştim.

fakat o an farklıydı, ürperdim, bu sefer ciddiyim ürperdim. öyle bir hisse kapıldım ki sanki sandalyede oturan birisiyle karşılıklı bakışıp sigara içiyoruz. "hay amına koyim ya gece gece sigara keyfimin içine sıçıldı." diye düşünürken sandalyenin yanından "pıtı pıtı" diye bişey ilerledi. yemin ediyorum oldu bu.

doğal bir eylem olan "ananski" tepkisini verdikten sonra oraya bakmamaya çalıştım ama işte merak. insanın başına dert açan iki şeyden birisi. diğerini söylemiyorum bilirsiniz. sokak lambası bizim iki yan binanın önünde olduğu için ürkütücü terası fazla aydınlatmıyordu.

o nesne her neyse tam ne olduğunu fark edemeden ortadan kayboldu. muhtemelen kedidir, "kedidir o kedi" sözü için söylemiyorum, büyük ihtimalle kediydi ama o an kedi diye bi hayvanın varlığını unutmuştum.

hayatımda sigarayı yarım attığım pek olmamıştır, ama o an güvenlik sorunum olduğu için bir an önce odama geçip bu olayı sizlerle paylaşmak istedim.

sonuç olarak, bitlis'te beş minare beri gel canan beri gel. ne biçim sonuç oldu lan.