bugün
- bu saatte uyumama sebebi7
- kurtlukta düşeni yemek kanundur3
- sözlük yazarlarının belgesel önerileri16
- birayla en iyi giden şeyler12
- el fetişizmi16
- gece 12 den sonra sözlükte duyulan garip sesler9
- eli her işe yatkın olan erkek12
- külotlu çorap giyen erkek14
- erkeklerin 31 çekecek kadar iğrenç olması10
- ctrlx11
- erkek eli galerisi8
- gecenin şarkısı15
- trump'ın şi ve putin le üçlü görüşmesi2
- gençler iş beğenmiyor15
- ona yazmamak için bazen kendini zor tutmak7
- karton fabrikasında gece vardiyası10
- hoşlandığın kişi ile yürümeyeceğini anlama eşiği5
- yabancı biriyle evlenmek2
- bir erkeğin külotlu çorabını yırtmak9
- yedi uyurlar2
- bir sözlük kızıyla günah gecesi yaşamak7
- hayat matematik midir edebiyat mı sorunsalı13
- cara delevingne5
- yakışıklı erkekler nerede sorunsalı7
- domuz etinin faydaları8
- sizce ben çirkin miyim7
- fon vurgunu29
- ayak fetişizmi7
- sınanmamışlığın kibri10
- cheddarlı lahmacun6
- ahdapot neden haram sorunsalı6
- sözlük erkeklerinin kendini bir bok sanması10
- g i l d e d l i l y14
- tırcı birine sevdalanmak4
- mentollü sigara6
- haftada iki gün balık yiyen insan16
- yatakta senin yağını alacağım diyen kadın8
- çok sevdiğin birinden soğumak16
- köy hayatının güzellikleri10
- karnabahar turşusu6
- lodos5
- sözlük kızlarının 5 genel özelliği10
- cam şişedeki kolanın tadının daha güzel olması11
- çok hastayım sözlük12
- birleşik krallık anahtarı2
- kötülük yaptıklarınız kara liste tutuyorsa10
- bir erkeğin dudaklarını tatmadan önyargıya düşmek5
- erkekle kadın arasında kaç yaş olmalı sorunsalı5
- nişanlının nişan atıp memura varması5
- çivit mavisi4
tanım: parayla geldiği sanılan, ehil ellerde olmadığı vakit ele yüze bulaştırılması, değerinin bilinmemesi muhtemel kıdem.
insanın sahip olduğu en ufak bir şeyin bile bir zenginlik olduğunun farkına varması ise çok zor. çok çok zor. her gün onu kullanmaya, onunla yaşamaya o kadar alışmışız ki, o yok olmadan değerini anlamıyoruz. eğer şanslıysak da karşımıza onun olmadığı bir insan geçiyor, ve ağzımıza sıçıp bırakıyor.
--kişisel bilgi anı yaşanmışlık içerir--
yeni girilen iş yerinde, fazla dikkat çekmemek için konuşulmaz pek. arada bir sıcak kanlı insanlar çıkarsa, o bozar sessizliği. bu da öyle bir ders oldu bana. herkes işine bakarken, genç biri adımı soyadımı sormadan, direkt okuyup okumadığımı sordu. okuyorum abi dedim tabii. adam sanki küfür etmişim gibi kafasını çevirip işine devam etti. vakit ilerledikçe ve insanlar sıkılmaya başladıkça, muhabbet de kaçınılmaz hale gelince, mecburen konuşmaya başladık ve mevzu çocuğun bir ay içerisinde askere gideceğine geldi. "liseyi bitiricektim, iki sene kalınca babam izin vermedi, iki senedir burdayım işte. çok istiyodum okumayı. fakat geçti artık bizden, baksana iki gün sonra askeriz heheeeh". üniversitede okuyor olduğumu söylediğime pişman olduğumu farketmeme sebep olan kısım burasıydı. biz vizeden sınavdan dert yanarken, ulan nerden geldim şu okula, ne işim var benim okulda dediğimiz zamanlar da olmuşken, adam okuyamamıştı. belki kafası çalışmıyordu, belki babası baskı yapmıştı, fakat okumak istemişti, okuyamamasına rağmen hala istiyordu, hala gözleri parlıyordu. elde olan her şeyi zenginlik bilirse mutluluğa bir adım daha yaklaşır insan, çünkü bir 'şey'e değerini o 'şey'in sahibinden başkası veremezmiş, bu gün bunu anladım ben.
o saatten sonra da hem orucun etkisiyle, hem de bu olayın bende bıraktığı iz sebebiyle doğru düzgün çalışamadım da zaten. keşke okuyabilseydin be abi.
--kişisel bilgi anı yaşanmışlık içerir--
insanın sahip olduğu en ufak bir şeyin bile bir zenginlik olduğunun farkına varması ise çok zor. çok çok zor. her gün onu kullanmaya, onunla yaşamaya o kadar alışmışız ki, o yok olmadan değerini anlamıyoruz. eğer şanslıysak da karşımıza onun olmadığı bir insan geçiyor, ve ağzımıza sıçıp bırakıyor.
--kişisel bilgi anı yaşanmışlık içerir--
yeni girilen iş yerinde, fazla dikkat çekmemek için konuşulmaz pek. arada bir sıcak kanlı insanlar çıkarsa, o bozar sessizliği. bu da öyle bir ders oldu bana. herkes işine bakarken, genç biri adımı soyadımı sormadan, direkt okuyup okumadığımı sordu. okuyorum abi dedim tabii. adam sanki küfür etmişim gibi kafasını çevirip işine devam etti. vakit ilerledikçe ve insanlar sıkılmaya başladıkça, muhabbet de kaçınılmaz hale gelince, mecburen konuşmaya başladık ve mevzu çocuğun bir ay içerisinde askere gideceğine geldi. "liseyi bitiricektim, iki sene kalınca babam izin vermedi, iki senedir burdayım işte. çok istiyodum okumayı. fakat geçti artık bizden, baksana iki gün sonra askeriz heheeeh". üniversitede okuyor olduğumu söylediğime pişman olduğumu farketmeme sebep olan kısım burasıydı. biz vizeden sınavdan dert yanarken, ulan nerden geldim şu okula, ne işim var benim okulda dediğimiz zamanlar da olmuşken, adam okuyamamıştı. belki kafası çalışmıyordu, belki babası baskı yapmıştı, fakat okumak istemişti, okuyamamasına rağmen hala istiyordu, hala gözleri parlıyordu. elde olan her şeyi zenginlik bilirse mutluluğa bir adım daha yaklaşır insan, çünkü bir 'şey'e değerini o 'şey'in sahibinden başkası veremezmiş, bu gün bunu anladım ben.
o saatten sonra da hem orucun etkisiyle, hem de bu olayın bende bıraktığı iz sebebiyle doğru düzgün çalışamadım da zaten. keşke okuyabilseydin be abi.
--kişisel bilgi anı yaşanmışlık içerir--
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com