insanın umudunu kaybettiği anlar

sevdiğiniz kızın başka bir insanla birlikte olduğu andır.
şöyle ki; seversin,umut beslersin acaba o da benim gibi seviyor mu diye düşüncelere dalarsınki bir bakmışsın atı alan üsküdarı geçmiş yani nişanlanmış,evlenmiş vs...
isyan edersin, için içine sığmaz,insanlara karşı olan sevgin bir anda nefrete dönüşür ama elden birşey gelmez ne yazık ki !
eskilerin dediği zaman her şeyin ilacıdır.doğru bir sözdür ancak ben içimdeki umut ışığının son közlerini söndürene kadar ne yapacağım. hayatla dalga mı geçmeliyim yoksa..ya da ne bileyim güçlüyüm imajı verip,her zaman sebebsiz yere gülücükler mi atmalıyım etrafa? umutlanmışsın ya var mı ötesi? neden bu kadar umutlandım,neden bu kadar kendimden taviz verdim,neden bu kadar sadakat gösterdim? soruları beynini kemirirken bir dal sıgara yakarsın ve sıgaranın dumanı ile umutlarınıda açık havada nefesinle atarsın.çünkü içindedir umut,kalbinde,ciğerlerinde ya da beyninin en küçük hücrelerinin içindedir umut.göndermek istersin ama gider mi gitmez mi bilinmez...