amin

etimolojik yolculuğuna eski mısır'dan başlayan sözcük.

amon dinine mensup eski mısırlılar, en büyük tanrıları amon ra'ya atfen tüm dualarını "amon" sözcüğüyle bitirirdi. amon dinini reddedip, ilk tektanrılı din olan aton inancını kuran IV. amenofis ise, eski dine inat, her dua sonrası adında bulunan "amen" sözcüğünün tekrarlanmasını emretmişti.

(bkz: akhenaton)

bu bakımdan âmin sözcüğü ibranîce değildir. koptça ya da daha bilinen hâliyle kıpticedir. o dönemlerde mısır'da tutsak yaşayan ibranîler, bu sözcüğü aynen kopyalayarak kendi dilerine geçirmişlerdir. sözcük, ibranîlerin komşusu araplara "âmin" olarak geçtikten sonra yolculuğuna şimdilik ara vermiştir.