on the waterfront

önce the godfather'ı izlemekten olsa gerek, brando'nun arada şamaroğlanı muamelesi görmesini yadırgadığım filmdir. demek ki "baba" olmaya giden yolda rol icabı da olsa itilip kakılmaya katlanılabiliniyor. sendikacı rolündeki lee j cobb ise 12 angry men'de olduğu gibi -ki bu film de on the waterfront'tan sonradır- yine asabi, saldırgan bir kişilikte rol kesiyor. peder'in malloy'u sakinleştirmeye çalışırken barmenden kendisine de bira istemesi ilginç bir enstantane olarak hafızada yer ediyor.