stalker

Stalker; iz sürücü.

Tarkovsky'nin dehasının sınırları olmadığının kanıtıdır stalker. Film demek yanlış olur, bir başyapıttır.

Tarkovsky bu filminde stalker'ı 'eternal prisoner' sonsuz mahkum olarak betimler. içindeki çocuksu saf inanç diğer insanlar tarafından kirletilmeden, alay edilmeden, zehirlenmeden önce, güçlü ve hep dileklerin gerçekleştiği bir yer olduğuna bütün yüreğiyle inanan bir insandır. Tarkovsy bu inancı siyah beyaz filmine renkli sahneleri ekleyerek göstermiş, yıkıntılar içinde dileklerin gerçekleşebileceğine inanan stalker'ın profesör ve yazar ile diyaloglarından sonraki büyük hayal kırıklığını ve eve dönüşünde umutsuz bir adama dönüşmesini anlatmıştır.

insanların inançsızlığıyla umudunu yitiren bu saf ruh artık o yere bir daha gitmek istemez. Hatta artık insanlardan da umudunu yitirmiştir.

- 'Sadece bir kez yaşarız diyenler gerçekten bir şeye inanabilir mi'? Der.

Filmi seyreden kişi Stalker'a inanmak ister; bazıları inanır, bazıları inanmaz. inanmayan seyirciye Tarkovsy final sahnesi ile bir tokat indirir. Bu onun inancı ne kadar yücelttiğinin kanıtıdır. Son sahne inananın zaferini ve umudun var olduğunu ve hep varolacağını simgeler.