teknolojiyi kullanmadan da aşk yaşamak

cep telefonu ve interneti sevgili bulma ya da sevgiyi devam ettirme aracı olarak kullanamayan(beceremeyen) bir kesimin hala olduğunu varsayarak bu yorumları yapıyorum:

anne ve babalarımızdan çok farklı bir kuşak (80ler) olarak açıkçası bu modern zaman aşklarına kendi adıma bi türlü ayak uyduramadığı düşünüyorum.

kabul ediyorum, evrimin doğasında bu vardır. değişime ayak uyduran yaşar, diğeri ise yok olur.
fakat bu aşk içinde geçerli mi cidden? ya da herkesin dediği "aşk eskilerde kaldı" lafı doğruysa peki bu yaşadıklarımız bizim ne? buna artık yeni bir isim mi vermek lazım?

kavuşamazsan aşk olur: bu laf 2000 lere kadar gelebildi. sonra evet, bitti. bir nevi aşkın doğasıda sona erdi. iletişim nimetleri, tüketimler, her şey ama her şey çabukluk üzerine ve kavuşmak üzerine.

sevmeye çabaladığınız kişinin ertesi gün sesini tekrar duyup duyamacağımız, facebook dan silip silmeyeceğini ya da msn den engelleyip engellemeyeceğini bilmediğimiz bir hayat artık bu.

her şey o kadar vitrinde ki, lisede aşkınıza cevap vermeyen birine bile tek mesaj atarak "nolmuşsun böyle" lafları ile anında bir ilişkiye başlanabiliyor.

sizi bilmem ama kusmak içimden geliyor bazen. niye bu kadar kolay, değersiz hale getirdik?

çok tepki alıcam ama bunu kendimce doğru kabullendim, söylemem lazım. suç kadınlarda...
biz erkekler her zaman kolaycıydık, ama sizler hep zor olandınız, ulaşılması zordu sizlere.

bir erkeğin beğendiğinin peşinden koşması ile internetten peşinden koşması arasında bi fark var değil mi?

topu size atmış gibi oldum, ama kadın istemezse asla bir şeylerin olmayacağını bilerek yazıyorum bunları.

umarım bu kadın-erkeğin teknolojik ilişki sürecinde hemen evrimleşiriz ya da belki bunlara aşk demeyi keser yeni bir ad bulursak kendimi daha iyi hissedeceğim bilemiyorum...

-teknoaşk, olur mu ki? *