charles bukowski

müşfik gözlü
küçük esmer kız
sıra bıçağı kullanmaya gelince
gözümü bile kırpmayacak,
seni de suçlamayacağım
sahil boyunca araba sürerken,
palmiyeler el sallarken,
ağır ve çirkin palmiyeler,
hayat gelmek bilmezken
ölülerin terketmediği gibi,
suçlamayacağım seni
öpüşleri hatırlayacağım
onun yerine,
dudaklarımız aşkla alevlenmiş
bana her şeyini nasıl verdiğini
ve kendimden arta kalanı sana nasıl
sunduğumu hatırlayacağım,
ve küçük odanı
temasını,
penceredeki ışığı,
plaklarını, kitaplarını,
sabah kahvemizi
öğle sonralarımızı
ve gecelerimizi
yatakta sere serpe
uykuda,
minik akımlar
yakın ve kesintisiz,
senin bacağın, benim bacağım,
senin kolun, benim kolum,
gülümsemen, beni tekrar
güldüren o sıcaklığın.
müşfik gözlü esmer küçük kız
bıçağın yok senin.

bıçak bende ve henüz kullanmayacağım onu.