federico garcia lorca

acimin sonunda
bir kapi var.

duy beni: senin ölüm dedigini
hatirliyorum ben..

korkunç bir sey kalmak
bir bilinç olarak
kara topragin altinda.

her sey biter sonra: korktugun, bir
ruh olusun ve beceremeyisin
konusmayi, ansizin biter, kati toprak
bükülür azicik. ve benim
kus sandiklarim dalar çalilar arasina.

sen ki hatirlamazsin
öteki dünyadan geçisini.
sana yeniden anlatirim derim: kim ki
döner gelir unutulustan, döndügünde
bulur kendi sesini:

hayatimin tam ortasindan
görkemli bir kaynak fiskirir, koyu mavi
gölgeler gökrengi denizde.