sigarayı bırakmak

sigara içme eylemine son vermektir.
kişisel olaraksa;

8 sene sonra tek bir günde başardığım olay. başardığım diyorum çünkü, o nikotin krizleri vurduğunda* kendi kendine telkinlerde bulunmak gerekiyor. evet, bıraktım. şimdi içersen iradeni ezeceksin diye egolarla mücadele etmek falan, hayır kelimeyi sömürmek istiyorum şimdi. sigarayı bıraktım.
özlüyorum sigara içmeyi..
ilk iki gün zor dediler, her gün zorlanıyorum aslında ben. sabah uyandığımda elim hemen yatağın altına gidiyor, çakmaklarım hala aynı yerde..
her pazar kahvaltısında, her yemekten sonra, çay içerken, kahvenin yanında, markete girdiğimde, okula gittiğimde, okuldan geldiğimde, yorulduğumda, banyo yaptığımda her an bıraktığımı fark ediyor olmak, beynimi sikiyor.
eksikliğini hissediyorum sigaranın. bana o vaad edilen, herşey gerçekleşti. artık kötü koku yok, dişlerimin renginde düzelme var, öksürmüyorum, balgam çıkarmıyorum, param artıyor falan ama bir eksik var sanki..
şunu biliyorum ki, fiziksel olarak bağımlılığın getirdiği yoksunlukları atlatalı çok oldu, yaşadığımın tamamı psikolojik.
artık her şeyin kötü gitmesine sebeperim var aslında..
ders çalışıyorum, konuyu anlamadım bir sigara yaksam rahatlayacaktım.. yoktu yatağın altında.. belki bir ümit, çekmecelerde, az kullandığım çantalardan birinin içinde, buruşuk bir paket içerisinde olabilir diye talan ettim etrafı, hayır yok.. hiç kalmamıştı, hepsini bıraktım, başardım diyebilmenin zaferiyle atmıştım.
hiç içmemiş, ve ya dışarıdan bakan insanlar için zordur durumumu anlamak.

aslında evet ben başardım sigarayı bırakmayı.. yaklaşık on dakikadır bunu yazıyorum, şimdi fark ettimde istemiyor canım. o his geçti..

diyordum, yalanmış.