intihar etmek

acılı olup olmaması hep önemsenegelmiştir. halbuki ikisi arasında gerçekte hiç bir fark yoktur. sonuç aynıdır ve ölüm sonrasında, acısız olanını seçmenin mutluluğu ya da acılı olanını seçmenin pişmanlığı veya sizde kalacak olan bir izi, yarası olmayacaktır. bir intihar ne kadar acılı olursa olsun, ölüm anıyla birlikte yokluğa karışacaktır. acı, sadece ölmek üzere olduğunuz o an için geçerli olacaktır ve sınırlı kalacaktır. bunun dışında hiçbir anlamı ya da önemi yoktur. zaten ölmeyi amaçlayan biri için, acı çekerek kendini öldürmenin hiçbir önemi de olmamalıdır. önemli olan sonuçtur.
ama gariptir ki, intiharı düşünen ve kurgulayan pek çok insan, acısız olanını seçme eğilimindedir. şu kısacık, çabucak geçecek olan yaşamda, ölmek için acele etmek niyedir? kısa bir süre sonra kaçınılmaz olarak tecelli edecek olan ölümü beklemenin sabırsızlığı mıdır yoksa intihar? ya da acılara olan tahammülsüzlüğe karşı bir aşırı tepki midir?
tavsiyem şudur: bu aslında saf bir seçim meselesidir. ama kendini öldürmenin eğlenceli tarafı nedir ki? defalarca intiharın eşiğinden dönmüş biri olarak söylüyorum: yaşama devam etme seçeneğini seçmek, sana aslında hiç birşey kaybettirmez beli bükülmüş zavallı insan. inatçı ol! bak bu sana neler hissettirecek.