beşiktaşlı olmak

dikkat: bolca kişisel detay içerir

ailede herkes galatasaraylıdır bizim.. daha doğduğum gün hastaneden getirilip yatırıldığım oda, yatağım, herşeyim sarı kırmızıymış*.. ilk nerde gördüm siyahla beyazı yanyana hatırlamıyorum veya galatasaraylılarla dolu bir ailede beşiktaş'ı kim soktu aklıma hatırlamıyorum kimse de bilmiyor babam hala beşiktaşlı olduğumu söylediğim günün şokunu yaşıyor.. hala şuçluyu -beni beşiktaşlı yapanı- arıyor kendince. ama nafile boşa arıyor. bunla doğmuşum sanki.. doğaüstü güçler var olayda diyorum ben.
(bkz: the truth is out there)

geçen beşiktaş-galatasaray maçına ilk yarı 2 ikinci yarı 1 oynadım * *. bir de arkadaşların gazına gelip 50 mislini işaretledim *. neyse maça gittik galatasaraylı arkadaşlarla izliyoruz kafeden, ilk yarı hep beraber galatasarayı ikinci yarı beşiktaşı destekleyelim diye anlaştık. cimbombom diye bağırıyorum gülüşüyoruz falan sonra sabrinin boş kaleye vuramadığı pozisyon geldi.. o an beşiktaşla olan bütün anılarım gözümün önünden film şeridi gibi geçti ş.refsizim, beşiktaş sahilden inönüye sloganlarla yürüyüşlerimiz, inönüde sesimin kısılmaları daha düzelmeden ertesi hafta yine kısılmaları.. sabrinin topa yetişemeyeceği kesinleşince bir kaç saniyedir kalbimi sıkan el birden uçtu gitti sanki, orgazm oldum.. sonra dikkat ettim konu beşiktaş olunca 50 tl'ymiş kuponmuş aklıma gelmedi o an. s.kerim lan böyle işi dedim başladım bağırmaya:

seninle ağladık senle güldük biz
sevdamız uğruna canlar verdik biz
siyahın zindan olsun beyaz aydınlık
herkese nasip olmaz beşiktaşlılık

ilk golde giden 50 tl'me * ne kadar sevinip uçtuğumu tahmin edin artık..

türkiyenin en iyi takımı olamasakta başka hiç bir şeyin beni her hafta bu kadar heyecanlandırıp, yaşadığımı bu kadar hissettirdiğini hatırlamıyorum..

beşiktaşlılık dedikleri bu olsa gerek..