ateist

doğduğundan itibaren ''kitap bu, din şu, cehennem şöyle, huriler böyle'' şeklinde gelen büyük dogmaları bir bir yutarken kişi, muhtemelen bir çıkış noktasıyla ''noluyoz lan ben şunu bi düşüniyim bakiyim'' demesiyle beraber zihninin önüne geçemeden tanrının yokluğu fikrine ulaşandır. hani saatin sarkacı belli bir noktada duramaz ya, işte bu kimseler de aslında tanrının var olup olamayacağının bilenemeyeceğini unutarak, ''tamam lan kesin yok'' derler. en sevdikleri söz ''ispat et lan'' dır. ama tam tersi de mümkün değildir, kimse olmadığını da ispatlayamaz. genelde sinirli ve hırçın olurlar tıpkı bunlara savaş açan koyu dinciler gibi. ''dur kardeşim hele bi soluklan'' denildikten sonra sohbet edilir ve eğer hırsı geçerse bilinemezci arkadaşların arasına katılır.*