alkol

insanın ağzından önce, üzerinde yıllardır taşıdığı terbiyeyi gevşeten sıvı.

iki kadehten sonra ses değişiyor, birkaç kadeh sonra kelimeler cesaret kazanıyor. yıllardır “ayıp olur”, “yanlış anlaşılır”, “bunu söylemem” diye içeride tutulan ne varsa, gece ilerledikçe masaya sandalyelerini çekip oturuyor. kimi insanın yıllardır sakladığı öfke bir anda pek akıcı konuşuyor; kimi, ayıkken kurduğu bütün ahlaki cümleleri kendi eliyle çöpe atıyor.

bu yüzden alkol bazen sarhoştan çok seyirciyi şaşırtır. çünkü karşındaki insanın ne kadar değiştiğini değil, ne kadarını zaten içinde taşıdığını görmeye başlarsın.

şişe insanı bozmaz.

sadece kapıyı içeriden kilitleyen eli biraz gevşetir.

tşkrler.