betonlaşma

Şehir büyüdü, gökyüzü küçüldü.
Beton yükseldikçe ağaçların gölgesi kısaldı. insanlar sabah erkenden evlerinden çıktı, akşam yorgun döndü. Kiminin cebinde para vardı, kiminin cebinde yalnızca yarının umudu. Ama toprak, bütün bunları sessizce gördü.

Bir zamanlar çocukların koştuğu tarlaların yerinde şimdi binalar vardı. Irmakların sesi makinelerin gürültüsüne karışmıştı. insan, kendi yaptığı dünyanın içinde kendi sesini arıyordu. Yine de bir umut vardı.

Çünkü insanın yüreği, betonun altında bile filiz verecek bir tohum saklar.