melkor

benim gönlümde taht kuran, tolkien evrenindeki en sevdiğim asıl kötü karakter morgoth’tur amk. evet, yani melkor denen o yavşak. sauron falan onun yanında kalfa, çırak, hatta stajyer kalır lan, o kadar net.

iluvatar’ın müziğine “ulan ben kendi ezgimi çalarım” diye karşı çıkan, valar’ın en kudretlilerinden biri olup da “siktir et bu düzeni, ben her şeyi bok edeceğim” moduna giren adam bu. arda’yı resmen darmadağın etti, silmarilleri aşırdı, elfleri birbirine kırdırdı, ork ırkını yarattı, balrogları, ejderhaları, bütün o karanlık orduları doğurdu. thangorodrim’i kurdu, dünyayı ateşle, buzla, zehirle doldurdu, valinor’u bile titretti be a*ına koydumun melkor’u.

ben zannediyordum ki kötü dediğin sauron gibi gözü dönmüş, yüzük manyağı bir tip olur, hani “benim yüzüğüm, benim gözüm, benim krallığım” diye zıplar. yok lan, asıl orijinal piçlik morgoth’ta. saf kıskançlık, saf kibir, saf “her şeyi yakayım da benden başka kimse mutlu olmasın” enerjisi.

tolkien’in yarattığı o muhteşem evreni, o elfleri, o cüceleri, o güzelim valar’ı bile dize getirmiş adam. sauron onun gölgesinde büyüdü, onun mirasını devraldı, ama asıl büyük baba morgoth. o olmasa sauron da olmazdı, orta dünya da olmazdı, bütün o efsane savaşlar da olmazdı.

yani kızmayayım diyorum kendime, “lan bu kadar abartma, sonuçta kurgu” diyorum ama olmuyor olmuyor! içim acıyor be sözlük. çünkü kötülük dediğin böyle olur, yarım yamalak değil, tam teşekküllü, mitolojik seviyede, kainatı inleten cinsten.

diğerleri onun yanında amatör kalır, sonradan görme. morgoth orijinal, ilk ve en büyük. yazıklar olsun arda’ya, yazıklar olsun tolkien’in o eşsiz dünyasına… ama severim ben böyle karakterleri, o derin karanlığı, o epik kötülüğü.