misojini

bir erkek olarak söylüyorum: kadın düşmanlığının erkeklikle değil, acizlikle ilgisi var.

neden böyle bir illet olmuş mizojini? şartlar mı onu bu hâle getirmiş, yoksa oldum olası böyle çekilmez bir musibet miydi? bilmiyorum. fakat şunu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki benim de mizojini hakkında söyleyeceğim birkaç şey var.

her şey bundan birkaç ay önce başlamıştı. soğuk bir mart gecesinde, kahvemi içip pencereden karanlığa bakarken bir entry gördüm. “kadınlar şöyle bok, böyle bok” diye başlayan klasik mizojini marşlarından biriydi. entry’yi okuduktan sonra zihnimde değerlendirmeye aldım; elimden geldiğince çözümlemeye çalıştım.

büyük üstatlar bile bu konuda sayfalar döşemişti. schopenhauer’ın kadınlar hakkında yazdıkları ve komşusu caroline marquet’ye karşı giriştiği o rezil hadise, insanın zehir gibi bir zekâya sahip olup yine de bazı konularda düpedüz götelek olabileceğini az çok gösteriyordu.

bakın, ben o entry’yi okuyana kadar mizojinin feodal ve baskıcı dönemlerden kalma bir tortu olduğunu sanıyordum. hayatta istediği hiçbir şey olmamış, sürekli ezilmiş ve bunun öfkesini kadınlara yöneltmiş erkeklerin isyanıydı benim gözümde. nereden bilebilirdim ki mizojini aynı zamanda yalancı bir düzenbaz, kendi başarısızlığını kadınlara fatura eden patates kafalıların da sığınağıymış? bu illet yalnızca sefaletin içinden çıkmamıştı. şaşanın ve ihtişamın göbeğine doğmuş, bir dediği iki edilmemiş, el bebek gül bebek büyütülmüş yavşakların elinde de gayet güzel şekillenmişti. eserlerindeki ve sözlerindeki o büyük nefretin altında da çoğu zaman entelektüel bir derinlik değil, dümdüz bir “götünü yiyeyim” hesabı yatıyordu.

bilmiyordum.

bir de yetmezmiş gibi x’te, reddit’te, sözlük’te dolaşıp “kırmızı hapı” yutmuş; “bütün kadınlar böyledir” diye klavyenin arkasından kahraman kesiliyorsun. hayırdır birader? kadınlar sana topluca ne yaptı? doğum gününe gelmeyip pastanı mı yediler? yoksa ilk sevgilin seni terk edip “seni anlamıyorum” mu dedi de o günden beri bütün kızları aynı kefeye mi koyuyorsun? lan dur bir, önce kendie aynada bak. o aynada gördüğün yavşak suratın sebebi kadınlar değil, senin o minik egon, o ezik özgüvenin, o “ben haklıyım” takıntın.

çüknot: bunu okuyan kadınlar hemen “helal olsun” demesin. belki de bütün bunları sırf yavşamak için yazmışımdır. mizojinist olmayabilirim ama pek matah bir herif olmadığım ihtimalini de yabana atmayın. *